روزگاری مردم دنیا دلشان درد نداشت هر كسی غصه اینكه چه میكرد نداشت چشمه سادگی از لطف زمین میجوشید خودمانیم زمین این همه نامرد نداشت
دررفاقت باوفابودن شرط مردانگی ست
ورنه بایك استخوان صدسگ رفیقت میشوند
تیکه ای بودی از دلم
گندیدی و بریدمت
زدوستان دو رنگم عجیب دل تنگ است..... فدای همت آن دشمنی كه یكرنگ است
در جهان تنها دو گروه از مردم هستند که هرگز تغییر نمییابند؛ برترین خردمندان و پستترین بیخردان
تو اسمون قلبم بهت گفتم ستاره
به صد تا اینو گفتم تو هم یکیش بیچاره
چه دورنگی ای مرد
چه زرنگی ای مرد
و چه گستاخم من
بعد ار بی شرمی
بعد از بد رنگی
بعد از ان نامردی
به تو گویم"ای مرد"
جای اینکه عاشق زار تو باشم
ارزو دارم عزادار تو باشم
ای یار به جهنم که مرا دوست نداری
در نبود تو من نکنم گریه و زاری
قرار بود ( نامزد) بشیم ................ نه ( نامرد)
رو به مستی کردم شاید فراموشت کنم ، زندگی شاید ندارد باید فراموشت کنم
قلبت مثل پارکینگیه که هیچ گاه تابلوی ظرفیت تکمیل بر درب آن نصب نمی شود
من یه فنجون چای داغ و به تو ترجیح میدم چون اون فقط زبونم میسوزونه و تو دلمو
مرا دردی است اندر دل اگر گویم زبان سوزد اگر پنهان کنم ترسم که مغز استخوان سوزد
در دادگاه عشق ... قسمم قلبم بود وكیلم دلم و حضار جمعی از عاشقان و دلسوختگان . قاضی نامم را بلند خواند و گناهم را دوست داشتن تو اعلام كرد و پس محكوم شدم به تنهایی و مرگ . كنار چوبه ی دار ا ز من خواستند تا اخرین خواسته ام را بگویم و ومن گفتم : به تو بگویند ... دوستت دارم
کپی برداری از مطالب وبلاگ فقط با ذکر منبع یا لینک دادن به وبلاگ مجاز میباشد
نوشته شده توسط : Amin
